ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ

No comments

Millennial generation ಅನ್ನುವ ಪದವೊಂದು ಹುಟ್ಟಿದೆ. Wikipedia ದಲ್ಲಿ Millennial generation ಅಂದರೆ 1990 ರಿಂದ 2000 ದವರೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ಅರ್ಥ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಇವರನ್ನು echo boomers ಅಂತಾನೂ ಕರೀತಾರೆ. ಈ generation ನ ಮುಖ್ಯ ಲಕ್ಷಣ ಅಂದರೆ ಇವರು modern communication gadjet ಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. Generation Y ಕೆಟಗರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಇವರೇ ನಮ್ಮ ಮಾನವ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯ.

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಯುವ ಜನತೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ Gen Y ಯುವ ಜನತೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈಗಿನವರ ನಡುವಳಿಕೆಯೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇವರುಗಳ ಹಿರಿಯರಾಗಿ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ 1960, 70ರ ದಶಕದ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
Milllenial ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ದೂರದರ್ಶಿತ್ವ ಇಲ್ಲದ, ಯಾವುದರ ಮೇಲೂ ನಿಗಾ ಇಲ್ಲದ, ಸೋಮಾರಿ ಜನಾಂಗ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. Go easy ಗುಣದವರು, ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ serious ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದವರು ಎಂದೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದೀಯ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಹೇಳ್ತಾರೆ “ನಾನು comfort ಆಗಿ ಜೀವನ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ಲೈಫ್ ನಲ್ಲಿ ಏನಾದ್ರು ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ಆಫೀಸ್ ಅಂದ್ರೆ google ಆಫೀಸ್ ತರ ಇರಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆ food, bean bags ಬೇಕು” ಅಂತ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರ್ತಾರ…ಇಲ್ಲ ಈ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಖುಷಿ ಅನ್ನೋದು ಆ ಕ್ಷಣದ್ದು ಅಷ್ಟೇ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಬೇಸರ ದುಗುಡದಲ್ಲಿ ಇರ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆ ? ನನಗೆ ಏನೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ. I am not able to create an impact. Same routine. I am bored ಅಂತಾರೆ.
ನಾವು Gen Y ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಾಗ ಅವರು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಸಿಗುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ . ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ special , extraordinary ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಬೆಳಸ್ತೀವಿ. ಅವರಿಗೂ ಅದೇ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡೊ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರ್ತೀವಿ. ಅವರು ಹಠ ಮಾಡಿದ್ರು ಅಂತ, ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ smart phone ಕೊಡ್ತೇವೆ. ಅವರು ಹಠ ಮಾಡಿದ್ರು ಅಂತ, ಓಡಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸ್ಕೂಟರ್, ಬೈಕ್ ಕೊಡ್ತೇವೆ. ಅವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ engineering, medical ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಡೋನೇಷನ್ ಕೊಟ್ಟು ಸೇರಿಸ್ತೇವೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್ ಗೆ. ಅವರನ್ನ ಹೇಗಾದ್ರು ಪಾಸ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿಸೋಕ್ಕೆ ಓಡಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಯಸಿದ್ದು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅಂತಾ ಮನದಟ್ಟಾಗಿರುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಇರೋಲ್ಲ.
ಇವರು ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಜೀವನದ ಕಟು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಸಿಗಲು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ನಾನು special, extraordinary ಅನ್ನುವ ಬಲೂನ್ ಠುಸ್ ಎಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬದುಕಲಿಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಗಳಿಸಿದ್ದರ ಕಾಲು ಭಾಗಕ್ಕೂ ಬರಲಾರೆ ಅನ್ನುವ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. Depression ಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.
Face book, instagram, tweeter ಇವುಗಳನ್ನ ಈ ಪೀಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯಿಸುವುದು ಈ depression ನಿಂದ ಹೊರ ಬರುವ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ. Life is sweet. I am enjoying my life ಅಂತ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಡಂಗುರ ಸಾರಲಿಕ್ಕೆ. ಮನಸಿಗೆ ಬೇಸರ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹತ್ತು ಜನಕ್ಕೆ hi, good morning, ಅನ್ನೋ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೆಸೇಜ್, tweet, ಕಳಿಸೋದು. ಪ್ರತಿ ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್ ಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬಂದಿದೆಯಾ ಅಂತ ಚೆಕ್ ಮಾಡೋದು. ಕಳಿಸಿದ post ಗೆ like ಬರೋದು ತಡವಾದ್ರೆ ಮತ್ತೆ depression ಗೆ ಹೋಗೋದು. ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನಾನೇನಾದ್ರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆನಾ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಗೆರೆ ಬಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲಾ. ನಾನು ಅಷ್ಟು neglect ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆನಾ.
ಈ ಪೀಳಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಓಲೈಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ. ನಮ್ಮ post ಗೆ like ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ dopamine harmone ಉತ್ಪತ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. Drinks ತಗೊಂಡಾಗ, smoke ಮಾಡಿದಾಗ ಇದೇ dopamine ಸಿಗೋದು. ಹಿಂದಿನವರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದುಗುಡ ಜಿಗುಪ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ದುಃಖ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಈ ರೀತಿಯ ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಿ ಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ Gen Y ಪೀಳಿಗೆಗೆ social media addiction ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಇದರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಮುಖ್ಯ ಅಪಾಯ ಅಂದರೆ , ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ತಗೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ, smoke ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ, ಜೂಜಾಡೋಕೆ ವಯಸ್ಸಿನ ನಿರ್ಬಂಧ ಇದೆ. ಆದರೆ smart phone ಬಳಕೆಗೆ ಯಾವುದೇ age restriction ಇಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡ addiction ಗೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದು! ಈಗಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರು ತಮ್ಮ ದುಗುಡ ದುಮ್ಮಾನಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಗಳನ್ನ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಹಿರಿಯರು ಬೇಡ , ಸ್ನೇಹಿತರು ಬೇಡ. ಇವರಿಗೆ ಇರುವ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ hai …bye… friends ಅಷ್ಟೇ. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ depth ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅವರುಗಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ.
ಉಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ಜೊತೆಗಾರರು.
ಒತ್ತಡ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅವರು ಕಲಿತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವರು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಗೆ ಶರಣಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು study ಪ್ರಕಾರ face book ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತೊಡಗಿಸಿ ಕೊಂಡವರು face book ಕಡಿಮೆ ಬಳಸುವರಿಗಿಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜಿಗುಪ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಭ್ರಮಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿ ಅವರು ವಾಸ್ತವ ಜೀವನದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ದುರಂತ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
ಹಾಗಂತ ಇವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲೇ ಬೇಡಿ ಅನ್ನಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. Alcohal ಕೆಟ್ಟದಲ್ಲ ಅತೀ ಸೇವನೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ಹಾಗೇ social media dependency ಕೆಟ್ಟದಲ್ಲ , ಅದರ ಅತೀ ಅವಲಂಬನೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ನಾವು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದರ ಸಮತೋಲನ ಕಾಯ್ದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ನಾವು ಬಳಗದವರ ಜೊತೆಗೋ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಗೋ ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತಾಗ, ನಮ್ಮ ಎದುರಿಗೆ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೊತೆಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ text ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಅದು addiction. ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ್ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಅದು ಸಭಿಕರಿಗೆ ಮುಜುಗರವಲ್ಲವೇ. ಬೆಳಗಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಮೊಬೈಲ್ ಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಮೆಸೇಜ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗಳನ್ನು ನೋಡ್ತೀರಾ ಅಂದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತಾ addiction. ಅದರಿಂದ ಕಾಲ ವ್ಯಯ. ಹಣ ವ್ಯಯ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಾಳಾಗಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ.
Millenial generation ನ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಣ ಅಂದರೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಥಟ್ ಅಂತ ಪಡೆಯುವ ಧಾವಂತ. ಅದನ್ನು ಹಾಗೇ ಒದಗಿಸಿ ಕೊಡುವ ಒಂದು ಸಾವಿರ app ಗಳು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಧಾಳಿ ಇಟ್ಟಿವೆ. ಡ್ರೆಸ್ ಬೇಕೇ, ನೀವು ವಾರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಮಝೋನ್ ಪ್ರೈಮ್ ಇದೆ. ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಮನೆಗೆ ಕೊರಿಯರ್ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತೆ. ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಬೇಕು ಅಂದರೆ , netflix ನಂತ ನೂರಾರು app ಗಳು ಕುಳಿತ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಸಿನೆಮಾ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ pizza ಬರದೇ ಇದ್ದರೆ ಆರ್ಡರ್ ಫ್ರೀ !
ಈ ಅತಿ ವೇಗವೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಅಪಘಾತವಾಗುವ ವೇಗ.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧ ಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಬದುಕಿನ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಸಮಯ ಬೇಕು. ಈ ವೇಗ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧಾವಂತದಿಂದ ಯಾವ ಸಾಧನೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ತುಂಬಾ ಬುದ್ದಿವಂತ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಾಫ್ಟವೆರ್ ಕಂಪನಿ ಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೇಗಿದ್ದಿಯಪ್ಪಾ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಅವನು ಹೇಳ್ತಾನೆ “ಸರಿ ಇಲ್ಲಾ ಅಂಕಲ್. ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ನೋಡೋಣ ಅಂತಿದಿನಿ.
” ಯಾಕಪ್ಪಾ, ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ”
ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು “ಹೌದು ಅಂಕಲ್. ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ impact ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. Achieve ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸ್ಕೋಪ್ ಇಲ್ಲ” ಅಂದ.
ಎಷ್ಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದಾನೆ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದ್ರೆ “ಎಂಟು ತಿಂಗಳಿಂದ” ಅಂತ ಉತ್ತರ ಬಂತು.
Achievement ಗೆ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತು ಅನ್ನುವ ವೇಗ.
ಸಾಧನೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಗುವಂತದ್ದು ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳೋದು. ಒಂದು ಪ್ರೀತಿ, ಒಂದು ಸ್ನೇಹ, ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ಸಂಬಂಧ , ಕೆಲಸದಲ್ಲಿಯ ಸಾಧನೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಜೀವನದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಅಲ್ಲ ಅದು ಜೀವನದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅಂತ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು. ಬೀಜ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆದು,ಸಸಿಯಾಗಿ, ಗಿಡವಾಗಿ, ಮರವಾಗಿ, ಹಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ಅದರ ಸಾಧನೆ , ಸಾರ್ಥಕತೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಆ ತಾಳ್ಮೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಬೋಧಿಸುವರು ಯಾರು.
ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ depression ಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ, ಹತಾಶ ಜನಾಂಗದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬಹುದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಕೃತಕ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಆವೇಗದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಚೂರು ಚೂರಾಗಬಹುದು.
ಈಗಿನ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ಕೂಡ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಲಾಭದ ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ. ಅದರಿಂದಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕಾಳಜಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕೂಡ ಹೃಸ್ವವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಯುವ ಜನತೆ ಈ ಗ್ಯಾಡ್ಜೆಟ್ ಗಳ ಲೋಕದಿಂದ ಹೊರ ಬರ ಬೇಕಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಮಾತು ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ. ಸಂಬಂಧ ಹೆಣೆಯಬೇಕಿದೆ.
ಬರಿಯ face book ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷವಾಗಿರದೆ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಬದುಕ ಬೇಕಿದೆ.
ನೆನಪಿರಲಿ, ನಾವು ವಿಕಾಸಗೊಳ್ಳಲು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷ ತಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮಿದುಳು ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗಲು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾದವು. ಈ ಮಿದುಳೇ ನಮಗೆ ಶತ್ರುವಾಗಬಾರದು. ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವ ವಿಶಿಷ್ಟತೆ ಅಂದರೆ ಭೂತಕಾಲದ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯತ್ ಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆಯ ಕಲ್ಪನಾ ಶಕ್ತಿ. ಇವೆರಡೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಬಾರದು. ನಾವು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ವನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕೋ ಅದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯೋಣ. ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಿಸೋಣ.